Bobrowska Wola- historia miejscowości. Przedstawiam dziś opis przygotowany przez Panią Renatę Klimczyk dotyczący Bobrowskiej Woli w gminie Kluczewsko, w powiecie włoszczowskim. Całość okraszona jest mapami pokazującymi miejscowość na przestrzeni ostatnich 200 lat. Dodam również, że miejscowość ta na mapach i dokumentach nazywana była również: Wola, Wulka, Wólka.
Początki
„Historia terenu na którym znajduje się wieś Bobrowska Wola jest bardzo odległa. W przeszłości obszar ten pokrywały kompleksy leśne będące przedłużeniem Puszczy Przedborskiej. Słabo urodzajne gleby były własnością Bobrownickiego, świeckiego feudała sąsiedniej miejscowości Bobrowniki.
W miarę upływu czasu wraz z postępującym procesem rozdrobnienia wielkiej własności, ziemie w kierunku wschodnim od Bobrownik właściciel postanowił przekazać swojemu krewnemu z rodziny Roguyskich (tablice pamiątkowe znajdują się w Kościele parafialnym w Stanowiskach). Należy domniemać, że ziemie zostały przekazane w trosce o ich lepsze zaopiekowanie się, bądź stało się to warunkowane chęcią usamodzielnienia jednego z członków rodziny. Tak więc powstała wieś Bobrowska Wola jako ,,wola” pana Bobrownik, posiadająca brak samodzielności niewielkiego folwarku. W następnych latach nastąpiło zerwanie bliższych kontaktów między mieszkańcami obydwu miejscowości.
W zapiskach z okresu zaborów znajdujących się w kościele w Stanowiskach dowiadujemy się o zastępczej nazwie wioski Bobrowska Wola jako Wólka- taka nazwa występuje w nazewnictwie potocznym po dzień dzisiejszy.
Wraz z osiedleniem się na terenie wsi dziedzica Roguyskiego powstał folwark a w jego centralnym miejscu mało okazjonalny dworek a właściwie budynek mieszkalny wyróżniający się na tle zabudowy wsi / informacje z przekazów ustnych mieszkańców wioski/. Nie wiadomo czy przed dworkiem był owalny zajazd charakterystyczny dla tego typu budowli wiadomo natomiast, że do dworku prowadziła aleja starych drzew zachowana fragmentarycznie po dziś dzień. Opodal budynku mieszkalnego znajdowała się owczarnia , której fundamenty istniały do niedawna. Elementem jednoczącym miejscową społeczność była karczma będąca własnością dziedzica.
Wiek XIX
Mieszkańcy Bobrowskiej Woli II połowy XIX wieku ściśle wiązali swoje losy z dziejami całego narodu. Przykładem tego jest uczestnictwo chłopa o nazwisku Polegaj w powstaniu styczniowym 1863 r. Konsekwencją tego była konfiskata ziemi i zesłanie w głąb Rosji. Nigdy nie powrócił do rodzinnej wsi. Jego najbliższa rodzina około 1870 roku wybudowała kapliczkę, która dziś ma wartość historyczną.
Około roku 1905 następuje parcelacja folwarku w Bobrowskiej Woli konsekwencją czego jest powstanie Kolonii. Mieszkańcy Kolonii Bobrowskiej Woli stanowią ludność napływową z różnych części późniejszego powiatu włoszczowskiego. Od momentu parcelacji folwarku rozpoczyna się samodzielny rozwój wsi.
Nie sposób znaleźć informacji o uczestnictwie mężczyzn wsi w Wielkiej Wojnie 1914 roku natomiast w wojnie polsko-bolszewickiej 1918-21 już tak. Antoni Ludynia ranny podczas wyprawy kijowskiej Józefa Piłsudskiego.
Dwudziestolecie międzywojenne
W okresie 20-lecia międzywojennego zmieniła się częściowa struktura zabudowy wsi co wynikało z większej liczby ludności będącym konsekwencją przyrostu naturalnego i brakiem odpływu do innych sektorów gospodarki.
W okresie międzywojennym w Bobrowskiej Woli funkcjonowała szkoła podstawowa z 1 osobowym personelem nauczycielskim. Po likwidacji szkoły w 1925 roku majątek w postaci ławek, tablicy przekazano do sąsiedniej miejscowości.
Powszechna mobilizacja zwerbowała w szeregi armii kilku mieszkańców wioski (Staszczyk Mirowski i inni). Po klęsce wrześniowej w okolicznych lasach rozwinął się silny ruch partyzancki Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych w szeregach których walczyli mieszkańcy wsi. /w większości młodzi chłopcy/. Etap końcowy wojny wbrew pozorom zarysował perspektywę możliwości poprawy warunków życia mieszkańców. Trzeciego czerwca 1944 r. rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego zapoczątkował proces osadnictwa na ziemiach odzyskanych. W ślad za osadnikami wojskowymi w drogę na zachód wyruszyła ludność cywilna (około 30% mieszkańców wsi wyjechało w większości na tereny dzisiejszego woj. lubuskiego).
Zapoczątkowany w latach 50-tych proces częściowego uprzemysłowienia tego regionu nie przyniósł oczekiwanych rezultatów. Po kilku latach funkcjonowania cegielni, która dawała pracę mieszkańcom okolicznych wiosek, podjęto decyzję o jej likwidacji (maszyny i inne urządzenia przewieziono do Szczekocin do tamtejszej cegielni). Obecnie Kolonia i Bobrowska Wola liczy ponad 50 domów i około 200 mieszkańców. Struktura zabudowy wsi nie jest zwarta co świadczy o charakterze poparcelacyjnym.
Teren wsi wchodzi w obręb Pilickiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.”
